|
 
«هارالد شوماخر» در طول عمر ورزشیاش كه كم و بیش دو دهه طول كشید، یکی از بهترین دروازهبان های فوتبال آلمان بود. تیم فوتبال کلن در دهه ی 60 دروازهبانی به نام «تونی شوماخر» را درون دروازه ی خود می دید. به خاطر همین بازیکن بود که در کلن هارالد شوماخر را نیز «تونی» مینامیدند. در کتابی که در سال2000 در رابطه با تاریخچهی تیم فوتبال باشگاه کلن آلمان انتشار یافت، دربارهی هارالد شوماخر دروازهبان فراموشنشدنی این باشگاه و تیم ملی فوتبال آلمان در دههی 80 میلادی آمده است: «آمیزهای از کارایی، درخشش، بیباکی و ... ، هارالد شوماخر را به یکی از تاثیرگذارترین پدیدههای فوتبال کلن و آلمان تبدیل میکند». هارالد شوماخر در تاریخ ششم مارچ 1954 در شهر کوچک "دورن" واقع در ایالت نوردراین وستفالن آلمان چشم به جهان گشود. او در 8 سالگی فوتبال را آغاز کرد و در پستهای گوناگون به خدمت گرفته شد، سرانجام با تشخیص مربی درون دروازه قرار گرفت. خود او بعدها اعتراف کرد که: «دروازهبانی تنها پستی بود که به آن علاقه داشتم، زیرا من اهل دویدن نبودم.» شوماخر درون دروازه توانست تواناییهای ورزشی خود را بروز دهد. وی به سرعت پلههای رشد و ترقی را پیمود و از راه مسابقه های منطقهای و سپس ایالتی جوانان، به تیم ملی فوتبال جوانان آلمان راه یافت. او در آنجا البته دروازهبان ذخیره بود. باشگاه فوتبال کلن از همان زمان در پی او بود و سرانجام در سال 1972 این بازیکن با استعداد را در سن 18 سالگی به خدمت گرفت. در آن سالها، در حالی که شوماخر دروازهبانی گمنام بود و بیشتر وقت ها روی نیمکت ذخیرهها می نشست، آلمان عصر طلایی فوتبالش را تجربه میکرد. اما یک حادثه، فرصتی تاریخی در اختیار شوماخر قرار داد و او نیز با پیگیری از این فرصت به بهترین نحوی استفاده کرد. آسیبدیدگی شدید دروازهبان اصلی کلن باعث شد که شوماخر به عنوان دروازهبان شمارهی یک درون دروازه قرار گیرد. او به سرعت توانست با بیباکی فراوان، پرشهای حیرتانگیز و واکنشهای به موقع، جای خود را درون دروازه تثبیت کند. درخشش شوماخر در بازیهای لیگ فوتبال آلمان (بوندسلیگا) به گونهای بود که او در سن 25 سالگی به تیم ملی فوتبال آلمان فرا خوانده شد. در آن زمان دروازهبان شمارهی یک و بیچون و چرای تیم ملی آلمان سپ مایر بود که الگوی شوماخر نیز به شمار میرفت. اما باز هم حادثهای دیگر باعث شد که شوماخر به دروازهبان شمارهی یک تیم ملی تبدیل شود. مایر در یک سانحهی رانندگی به سختی آسیب دید و به ناچار با فعالیت در میدانهای ورزشی وداع کرد. به این ترتیب راه برای افتخارهای ملی شوماخر گشوده شد. شوماخر و کسب عنوان قهرمانی اروپا در سال 1980 شوماخر در سال 1980 به نخستین افتخار بزرگ خود دست یافت و با تیم ملی فوتبال آلمان قهرمان اروپا شد. پس از آن اما برای دو دورهی پیدرپی یعنی در سالهای 1982 و 1986 تیم ملی فوتبال آلمان در بازیهای نهایی جام جهانی فوتبال در مقابل تیمهای ایتالیا و آرژانتین ناکام شد تا در حسرت قهرمانی جهان باقی ماند. شوماخر در مقایسه تیم ملی فوتبال آلمان سال 1982 با 1986 و یادآوری خاطرات آن سالها میگوید: «هر دو تیم خیلی خوب بودند. تیم سال 1986 از نظر بازیکنان فردی با داشتن مهرههایی چون رومینیگه و ماتیوس بهتر بود. اما متاسفانه در مقابل آرژانتین هم باختیم و با وجود تلاش نتوانستیم بازی را به وقت اضافی بکشانیم، چون بیشتر با احساس خود بازی میکردیم تا با عقلمان. در هر صورت دوبار در بازی نهایی در مقابل بهترین تیمهای جهان شکست خوردیم. هنوز هم برای من یادآوری آن خاطرات جالب است». جام جهانی سال 1982 در اسپانیا، همزمان یکی از نقطههای تاریک دورهی فعالیت ورزشی شوماخر بود. در دیدار نیمهنهایی این مسابقات که آلمان در مقابل فرانسه قرار گرفته بود، خطای بسیار خشن شوماخر بر روی "باتیستان" بازیکن فرانسوی در محوطهی جریمه، به آسیبدیدگی شدید این بازیکن منجر شد و وی چند ماه در بیمارستان بستری بود. شوماخر پس از بازی در صدد توجیه خطای خود برآمد و از همین رو در سراسر محافل ورزشی اروپا مورد انتقاد شدید قرار گرفت. شوماخر برای رهایی از این رسوایی ورزشی و یافتن چهرهای مقبول، نیازمند دو سال تلاش مداوم بود. وی توانست با بازیهای خوب و رفتار ورزشی مناسب، آن رویداد تلخ را جبران کند. در سالهای 1984 و 1986 عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال آلمان را از آن خود کرد. شوماخر خیال داشت فعالیت ورزشی خود را به عنوان دروازهبان تیم ملی تا مسابقات جام ملتهای اروپا در سال 1988 ادامه دهد، اما انتشار کتاب خاطرات او تحت عنوان «سوت آغاز بازی»، این نقشه را برهم زد. وی در آن کتاب، مسائلی خصوصی بازیکنان تیم ملی را که در اردوها شاهد آن بود مطرح و سیمای برخی از بازیکنان را در افکار عمومی لکهدار كرد. همین كار باعث شد که او دیگر به تیم ملی آلمان دعوت نشود. پس از آن شوماخر برای سه سال به ترکیه رفت و برای تیم فنرباغچهی استانبول بازی کرد. وی در آنجا هم موفق بود. شوماخر در سال 1991 به آلمان بازگشت و در آخرین سال حضور در میدان، محافظت از دروازهی بایرن مونیخ را بر عهده داشت. وی در سال 1992 کفشهایش را برای همیشه آویخت. 
ادامه مطلب
نظرات
|
تبلیغات 
